Reikt saamhorigheid tot aan Lesbos?

Door de komst van corona is weinig meer hetzelfde als een maand of 2 geleden. Er zijn veel initiatieven opgekomen om elkaar te helpen hier in Nederland. De gedachten van Kim Schlüter, consultant bij SCM Executives, zijn ook bij Lesbos in de vluchtelingenkampen, waar zij vorig jaar is geweest. Ze neemt je graag even mee hiernaar toe en hoopt dat de saamhorigheid zich ook tot Lesbos reikt.:

"Vorig jaar ben ik een paar keer naar Lesbos geweest om een van mijn beste en stoerste vriendinnen op te zoeken. Zij was daar coördinator bij de NGO ‘Because We Carry’ van kamp Kara Tepe, na kamp Moria het grootste vluchtelingenkamp van het eiland. In december, tijdens de winterjassendistributie, hebben we in 15 dagen 15.000 jassen (en schoenen voor de kinderen) uitgedeeld aan mensen die in of naast het overvolle kamp Moria wonen. Om 4 uur ’s ochtends stonden mensen in de rij. Om 9 uur ging het hek open en leidden wij mensen met muziek het grasveld op richting “pashokjes”. Dansen met de kinderen, proberen nieuwe talen aan te leren, een glimlach op gezichten te toveren, hen (wellicht voor een seconde) hun zorgen laten vergeten.

Je weet vast dat het vol is in de vluchtelingenkampen. Maar wat is vol? Dit blijkt nog steeds een rekbaar begrip. In Moria, binnen de muren van een oude gevangenis, is plek voor 3.100 mensen. Naast deze muren staan tenten voor de overige bewoners. Deels van de UN en deels geïmproviseerd. In december woonden er 15.000 mensen in kamp Moria, inmiddels zijn dit er 20.000. De lokale bevolking op Lesbos bestaat uit 86.000 mensen. Begin dit jaar speelde er veel op het eiland. Nieuwe vluchtelingen werd het onmogelijk gemaakt aan te meren. Eilandbewoners raakten slaags met de Griekse ME. Er woedde een grote brand in Moria. Er waren rellen. Nu dreigt er een nieuwe (humanitaire) ramp. Eentje die wij hier ook kennen. Eentje waar ik persoonlijk bang voor ben voor deze groep kwetsbare mensen: corona.

Corona is op het eiland, voor zover bekend nog niet in kamp Moria of Kara Tepe. Ik vraag me elke dag af hoe het gaat met (de kinderen van) de zwangere vrouw waar we mee te maken kregen in een psychose-achtige toestand. Ik vraag me elke dag af hoe het gaat met de oudere man die een been miste en door mannen van het hek naar voren werd gedragen om een jas te passen. Ik vraag me elke dag af hoe het gaat met de mensen die ik heb leren kennen. De resident volunteers met wie ik elke ochtend ontbijt heb uitgedeeld op Kara Tepe. Die niet meer hoefden te vertalen wanneer mensen hun jas te groot of te klein vonden aangezien die woorden in Farsi en Arabisch nog steeds in mijn dromen voorkomen.

Tegelijkertijd kijk ik naar Nederland, waar ik van achter mijn laptop in mijn warme en fijne huis merk dat er veel bereidheid is om boodschappen voor buurtbewoners te doen en er initiatieven ontstaan zoals het draaien van ‘You Never Walk Alone’ op de radio. Ik las een artikel over de coronasituatie in Nederland in de Volkskrant. Hierin staat deze uitspraak van Paul van Lange, hoogleraar Sociale Psychologie VU Amsterdam: “Veel Nederlanders beleven voor het eerst in hun leven een situatie van collectieve kwetsbaarheid. Dat zorgt voor een unieke ervaring van sterke lotsverbondenheid. Met als resultaat dat mensen meer voor elkaar over hebben, spontaan, niet calculerend. Vaak voor mensen die dicht bij ons staan, soms ook voor onbekenden of vreemden die het extra hard nodig hebben.”

Als dit het moment is waarin wij verbonden zijn met elkaar, kunnen wij dit dan doortrekken naar kamp Moria en Kara Tepe? Op Lesbos is weinig medische zorg, anderhalve meter afstand houden is kansloos en mensen hebben vaak al een verslechterde gezondheid. Handen wassen? In sommige delen van Moria is slechts 1 kraan beschikbaar per 1.300 mensen. Artsen zonder Grenzen luidde de noodklok nadat de eerste corona-besmetting op 13 maart bij een eilandbewoner werd vastgesteld en stuurt aan op evacuatie van de kampen. In de tussentijd blijven organisaties ‘Because We Carry’ en ‘Movement on the Ground’ zich inzetten. Zij hebben bijna alle vluchtelingen een stuk zeep kunnen geven en delen 3 keer per week 22.000 stuks sinaasappels uit (€4.40 per keer) als extra “coronamaatregel”. Zij hebben eigen vuilniswagens gehuurd nu het vuilnis niet meer wordt opgehaald. Wat mij betreft zijn dit de echte strijders. Ga er vooral zelf heen om mee te helpen wanneer het weer veilig is, dat kan ik niet genoeg aanraden. Nu er geen weekteams meer mogen komen is het nog essentiëler om te doneren. Help jij mee?"

Om de noodoproep van Artsen zonder Grenzen te ondertekenen:

https://www.sosmoria.eu/. Ook te volgen op sociale media @sosmoria

Om ‘Because We Carry’ te ondersteunen op Lesbos:

https://www.becausewecarry.org/doneren/

Nieuws archief